DOST KİM?

Yayınlanma Tarihi : 17 Ağustos 2026, 11:48

Yalçın Meşe

Abdurrahim Karakoç der ki:

“Müstehaktır diyerek insaftan vazgeçilmez,

Zorda kalsa bile hayduttan dost seçilmez,

Bulutlardan yağacak rahmet gecikse dahi,

Vebal akan çeşmeden tek damla su içilmez.”

Dost; menfaatin olduğu yerde değil, menfaatin bittiği yerde belli olur. Makamın, mevkinin, gücün ve dünyanın hesabına göre taraf değiştiren değil; doğru bildiğinin yanında, bedeli ne olursa olsun durabilendir.

Muhanet köprüsünü bir kez olsun kullanayım diyen benim dostum değildir, olamaz.

Çünkü dost, zor zamanında sırtını dönmeyendir. Geçici menfaat uğruna eğilip bükülmeyendir. Gücün karşısında susup, güç kaybolduğunda konuşan hiç değildir.

Dünya varı için gönül bahçesine eşek sürenlerin heybelerindeki kokuya tamah edenler o bıyıkları kessinler.

Dostluk, dünya varına tamah etmek değildir. Makamdan, mevkiden, iktidardan pay kapma hesabıyla kurulan ilişkilerin adı da dostluk değildir.

Memuriyeti; Allah'a kul, Allah dostuna yaren olmaktan daha evlâ görenler işaret parmaklarını kulaklarını kaşımak dışında kullanmasınlar.

İnsan makamını kaybedebilir, görevinden olabilir, mevkii elinden gidebilir. Fakat karakterini kaybetti mi geriye kendisinden ne kalır?

Çünkü:

İktidarlar gelip geçici karakter kalıcıdır.

Bugün iktidarın gücüyle konuşup yarın rüzgârın yönüne göre saf değiştirenler, dün söylediklerini bugün inkâr edenler, makam sahibinin yanında başka; makamı elinden gidince başka konuşanlar...

Bunlar dost değildir.

Dostluk; aynı sofrada oturmak değildir.

Dostluk; aynı makamı, aynı menfaati ve aynı hesabı paylaşmak hiç değildir.

Dostluk, yanlış gördüğünde susmamaktır.

Dostluk, gerektiğinde dostunun karşısına geçip doğruyu söyleyebilmektir.

Dostluk, makam değişince değişmemektir.

Dostluk, iktidar değişince saf değiştirmemektir.

Ve her şeyden önemlisi, vebal akan çeşmeden tek damla su içmemektir.

Çünkü makam geçicidir.

İktidar geçicidir.

Menfaat geçicidir.

Ama insanın karakteri, geride bıraktığı en büyük mirastır.